Het 15e woningbouwcomplex bevond zich aan de Spechtstraat, Eksterstraat en Mezenstraat. B&W was van mening dat een aantal gezinnen uit de afgebroken noodwoningen voor het 14e woningbouwcomplex en uit andere onbewoonbaar verklaarde woningen “niet aanstonds in een arbeiderswoning van het gewone type kunnen worden gehuisvest”. Pas wanneer de gezinnen blijk hadden gegeven “zonder bezwaar in een arbeiderswoning van het gewone type op hun plaats te zijn” konden ze worden overgeplaatst.  Voor deze asocialen, zoals ze werden genoemd, kreeg Dudok de opdracht tot de bouw van 24 “overgangswoningen”. Naast 4 blokken van elk 6 woningen, ontwierp Dudok een doorgangshuis voor 6 gezinnen.

De architect had een bepaald stempel op de woningen gedrukt: “In verband met de speciale bestemming (n.l. ten bate van bewoners die in het algemeen zonder zorg zijn voor anderer eigendom) is gerekend op een solieden bouw, terwijl zoveel mogelijk vermeden is alles wat tot ongedierte aanleiding kan geven; de bouwblokken zijn uiterst eenvoudig en bondig van vorm; inspringende hoeken en uitbouwen zijn zooveel mogelijk vermeden”. De woningen waren extreem sober. Er werd zo min mogelijk hout gebruikt, want dat kon kapot gaan. Vloeren en keukens waren van beton.

De buurt klaagde steen en been, uit vrees dat hun eigen huizen in waarde zouden dalen. Bovendien vond men de overgangshuizen lelijk. Hun bezwaarschrift sprak van “allerlei tekortkomingen, die erop wijzen dat de architect niet met liefde en zorg het plan heeft uitgewerkt.” Maar de bouw ging door.

Begin jaren ’50 was het 15e woningbouwcomplex totaal verwaarloosd en dreigde instorting. De gemeente besloot tot sloop en tot de bouw van een nieuw complex van ‘overgangswoningen’ voor asocialen aan de Meerweg (nu Anton Philipsweg): het 23e woningbouwcomplex.