24e Woningbouwcomplex, Hilversum (1949-1951)

Omdat de woningnood nog steeds groot was, moesten de woningen worden uitgevoerd in systeembouw, dat wil zeggen dat ze werden opgebouwd uit dezelfde elementen, zodat sneller kon worden gebouwd. Hierdoor kreeg de gemeente een toeslag van de Centrale Directie van de Volkshuisvesting.

Aanvankelijk wilde men enkele geprefabriceerde woningen als duplex woningen inrichten, maar Dudok was hier geen voorstander van “daar de kans zeer groot is dat zij nimmer tot één woning zullen worden verbouwd.”

De eengezinswoningen hebben weinig bijzondere kenmerken. Af en toe worden de woningrijen verticaal onderbroken door een dubbel pand met een extra verdieping. In 1995 citeerde Jaap Huisman in de Volkskrant uit het proefschrift van Dudok-kenner Herman van Bergeijk: “Na de oorlog grossierde Dudok in eentonige nieuwbouwwijken die de woningnood moesten lenigen.” Ze waren wel goed en netjes, schrijft Van Bergeijk, maar ontbeerden expressie of een artistiek gehalte.

“In het vierentwintigste en vijfentwintigste woningbouwcomplex zou Dudok systeembouw en normalisatie toepassen om de kosten nog verder te drukken. Logisch dat de gemeenten jubelden en nog meer van hetzelfde wensten; de verliezende partij was de architectuur. Het enige positieve dat je in Dudok-wijken als Geuzenveld (Amsterdam), Den Haag-Zuidwest of de Lieven de Keylaan en de Jacob van Campenlaan in Hilversum kunt aanwijzen, is de ruime en groene opzet van de strokenbouw. Maar de architect was zijn idioom kwijt en deed ook geen poging een nieuw te ontwikkelen.”