Fabritius- en Ruysdaelschool, Hilversum (1925-1927)
In 1925 verzocht het hoofd van de Openbare Lagere School aan de Koningsstraat de gemeente om een nieuwe lagere school te bouwen. Er was een enorme toeloop van leerlingen uit de in aanbouw zijnde wijk in de omgeving van de Gijsbrecht van Amstelstraat en de Eikbosserweg.
De gemeente ging akkoord met de bouw van een school bestaande uit zeven lokalen en een gymnastieklokaal, die moest kunnen uitgroeien tot een school met veertien lokalen. De school, oorspronkelijk School nr. 14 geheten, werd geopend op 10 januari 1927. Dudok paste het uiterlijk van de scholen aan bij de – toen nog – landelijke en onbebouwde omgeving. De scholen kregen witgepleisterde gevels en een rieten kap. Het is het enige schoolcomplex met rieten kap dat de architect in Hilversum ontwierp.
De Fabritiusschool werd gebouwd op een hellend terrein en bestond uit twee verdiepingen. Het gymnastieklokaal werd onder een schuine hoek geplaatst en was een laag bouwvolume onder een ver overstekende kap. De ingang werd gemarkeerd door een hoge schoorsteen. Hier lagen ook de kamers van het schoolhoofd en de onderwijzers. De gang lag aan de voorzijde achter een meer gesloten gevel. De lokalen die aan de gang lagen keken uit op het schoolplein.
Direct na de opening van School nr. 14 in 1927 werd al begonnen met de bouw van School nr. 16, de latere Ruysdaelschool. Deze werd geopend in 1929. De Ruysdaelschool bestond uit één verdieping met een ingang aan de Ruysdaellaan. Er was geen verbinding tussen beide scholen. Wel werd het speelplein en de gymzaal door beide scholen gebruikt. In 1971 werd de Ruysdaelschool wegens gebrek aan leerlingen opgeheven. Het leeggekomen bouwdeel werd in gebruik genomen door de Fabritiusschool.
Op 23 april 1985 werd het schoolcomplex door een felle brand verwoest. De school werd herbouwd waarbij de gymnastiekzalen werden vergroot en in de muren tussen de gangen en de lokalen schuifwanden werden aangebracht. In 1987 kon de herbouwde school opnieuw worden geopend. Het gebouw werd van buiten bijna helemaal in de oude staat hersteld, van binnen werd het geheel gemoderniseerd. In 1991 volgde aanwijzing als rijksmonument.
