Het eerste woningbouwcomplex dat Dudok voor Hilversum ontwierp staat ook wel bekend als de Anemonebuurt, onderdeel van de Hilversumse Bloemenbuurt. Het is tevens de eerste wijk met sociale woningbouw die in opdracht van de gemeente is ontwikkeld. De woningwet van 1901/1902 moest verandering brengen in de erbarmelijke en onhygiënische woonomstandigheden in Nederland. Elke gemeente met meer dan 10.000 inwoners werd verplicht een uitbreidingsplan op te stellen. Dudok werd in Hilversum onder meer aangenomen om de uitbreidingsplannen vorm te geven.

Het complex omvatte 180 woningen, een openbare Leeszaal, enkele winkels en een openbaar urinoir en bevat de volgende straten: Anemonestraat 1-61 en 2-38,
Bosdrift 57-97, Geraniumstraat  1-17 en 2-24, Leliestraat 1, 3 en 7-43, Neuweg 196-268 en Papaverstraat 1-35 en 2-36. De openbare Leeszaal lag aan de Neuweg, en is inmiddels verbouwd tot appartementen. Veel woningen zijn in het afgelopen decennium gerestaureerd en verduurzaamd.

De in 1914 opgeleverde Clemenskerk vormde het stedenbouwkundige anker van de wijk met een zichtlijn vanuit de Geraniumstraat. Aan de andere wijkgrens plaatste Dudok de Geraniumschool, met een zichtas vanuit de Korenbloemstraat. Beide gebouwen waren de architectonische ijkpunten van de buurt. In zijn toelichting ging Dudok in op de stedenbouwkundige en architecturale vorm van het complex: “Zoo is er tegenover de Clemenskerk aan de Leliestraat ene groot blok van 13 woningen geplaatst met als middenpartij een poortgebouw dat door de opneming van een bovenwoning, ook financieel , tot grooter ontwikkeling kan worden gebracht.” Volgens Dudok zorgde dit voor een passende omgeving voor het moderne kerkgebouw. “Een soortverwant poortgebouw is ontworpen in de as der open hofbebouwing aan den Neuweg, dat met het daarachter geprojecteerde besloten hofje een zwaartepunt vormt in het geheele plan.” Om de huren laag te houden werden zeer eenvoudige woningen gebouwd. Maar door de dorpse structuur, met voortuintjes en verspringende bebouwing en daken met rode pannen is toch een aantrekkelijke woonwijk ontstaan. De verspringing in de rooilijnen en de afwisseling tussen baksteenmuren en bepleisterde gevels droegen volgens de architect bij aan het schilderachtige effect.