Aan de Meidoornstraat ontwierp Dudok – als directeur Publieke Werken verantwoordelijk voor de openbare gebouwen – een badhuis als monumentale toegang tot het 4e gemeentelijke woningcomplex. Lange tijd gold op het terrein van dit complex een bouwverbod vanwege de tegenoverliggende begraafplaats. Maar volgens Dudok was het door het terugleggen van de rooilijn toch mogelijk daar woningen te bouwen. De plaats van het badhuis werd als gunstig beschouwd, daar deze “een centrum van een volkrijke en zich nog steeds uitbreidende buurt” kon worden.

In de tijd waarin douches in arbeiderswoningen nog nauwelijks voorkwamen, waren badhuizen in volkswijken van groot belang. Dudok ontwierp een streng symmetrisch badhuis dat geheel in donkere baksteen werd opgetrokken en werd voorzien van een als schoorsteen dienende toren. Ook de plattegrond was geheel symmetrisch. Het baden was strikt gescheiden, de mannen gingen via de linker ingang naar binnen en de vrouwen door de rechter ingang. De slanke toren vormde een markant oriëntatiepunt in de wijk. Hierover schreef Dudok: “De schoorsteen is, als meest karakteristieke bouwdeel, tusschen de beide ingangen geplaatst, zoodanig, dat hij tevens een sierend bouwdeel is”.

Van 1921 tot 1975 deed het badhuis dienst als bad- en douchegelegenheid voor de omliggende wijk. Nadat in 1951 een doucheruimte in sociale woningbouw verplicht was gesteld nam het aantal bezoekers snel af. Ook het aantal woningen met een zit- of ligbad nam toe. In 1975 moest het badhuis daarom zijn deuren sluiten.

Tussen 1975 en begin twintigste eeuw is het voormalige badhuis in de Meidoornstraat gebruikt als medisch centrum onder de naam ‘Het Oude Badhuis’. Daarna stond het enige jaren leeg. In het interieur was weinig meer van het oorspronkelijke badhuis terug te vinden. Sinds 2018 is het badhuis in particulier bezit. Met de aanwijzing tot woonbestemming werd een verbouwing tot twee woningen mogelijk. De oorspronkelijke 25 meter lange gang, die toegang verschafte tot de doucheruimtes, werd hersteld en de door Dudok ontworpen kloktegeltjes gerestaureerd. Ook andere delen van het oorspronkelijke Dudokontwerp zijn teruggebracht.

In 1991 werd het gebouw aangewezen als rijksmonument als onderdeel van het 4^e gemeentelijke woningbouwcomplex.