Kantoor Leidsch Dagblad (1916-1917)
Het Leidsch Dagbladgebouw aan de Witte Singel in Leiden is in 1916 ontworpen in opdracht van uitgever Henri Sijthoff. Dudok werkte bij dit ontwerp nauw samen met zijn collega en goede vriend J.J.P. Oud, die daarna ook de dagelijkse leiding over de bouw voor zijn rekening nam. De twee waren in 1914 ook al samen verantwoordelijk voor de bouw van een wijkje met 23 arbeiderswoningen in Leiderdorp.
Het gebouw had oorspronkelijk de functie van redactie, kantoor en receptie van het Leidsch Dagblad. Daarachter was de drukkerij gevestigd. Sinds 2000 huizen het Kantongerecht en de Reclassering in het voorste pand, dat nu een rijksmonument is.
Toen Dudok de opdracht voor het ontwerp kreeg was hij adjunct-directeur van de afdeling Gemeentewerken in Leiden. Dudok experimenteerde graag en daardoor is het Leidsch Dagbladgebouw moeilijk in een stijlhokje te plaatsen, hoewel velen vinden dat de gevels door hun rijke detaillering doen denken aan de Amsterdamse School.
Het terrein waarop het gebouw kwam te staan heeft een driehoekige vorm. Dudok bedacht daar een slimme oplossing voor. Parallel aan het naastgelegen kanaal ontwierp hij een rechthoekig volume van twee verdiepingen met een grote puntige kap en een vooruitstekende arm. Daardoor staat het gebouw schuin ten opzichte van de Witte Singel. De overgebleven ruimte aan die kant vulde hij op met een driehoekig trappenhuis en een eveneens driehoekig entreepleintje.
Het gebouw is onder meer bezienswaardig vanwege de door W.C. Brouwer ontworpen ornamenten, die samen met de glas-in-loodramen refereren aan de functie van het gebouw en de krant in het algemeen. Zo verwijzen de hanen aan de buitenzijde van het gebouw naar het nieuws dat in alle vroegte wordt verspreid. Aan de zijkanten van de hoofdingang verbeeldde Brouwer in aardewerk de werkzaamheden van de journalist: spreken en schrijven. De ramen in de grote zaal beneden tonen drie aspecten van de krant: kritiek, nieuws en advertentie. Sierlijke smeedijzeren letters gaven de naam van de krant aan, en markeerden de ingang naar de ’tijdingzaal’. Hier kon het publiek het laatste nieuws alvast lezen.
