Stadhuis, Cachan (1936)
Het stadje Cachan, net ten zuiden van Parijs, besloot begin jaren dertig een nieuw stadhuis te bouwen. Daarmee wilde het jonge zelfstandige stadje onderstrepen dat het zich in 1923 had losgemaakt van buurgemeente Arcueil. De opdracht ging naar Jean Baptiste Mathon (1893-1971) en Joannès Chollet (1891-1955), in samenwerking met de plaatselijke architect René Chaussat. Wat diens aandeel precies was, is onduidelijk; meestal wordt het gebouw alleen aan Mathon en Chollet toegeschreven.
Het duo had meer grote werken op zijn naam, waaronder de École Spéciale des Travaux Publics in Parijs en het Palais de la Radio voor de Wereldtentoonstelling van 1937. In hun Parijse ingenieursschool zag architectuurjournalist Jaap Huisman al “invloeden van de Nederlandse baksteenarchitectuur, met name die van Dudok”. Ook in scholen die zij eerder in Cachan bouwden, vooral de École Maternelle, is die inspiratie zichtbaar.
Een Franse echo
Maar nergens is Dudok zo nadrukkelijk aanwezig als in het Hôtel de Ville van Cachan, dat in 1936 werd geopend. Lokale publicaties zeggen zonder omwegen dat Mathon en Chollet zich baseerden op het Raadhuis van Hilversum. En inderdaad: de speciaal gebakken gele baksteen, de in elkaar geschoven rechthoekige volumes, de platte daken, de raampartijen en de forse toren vormen samen een iets minder elegante, maar onmiskenbare Franse echo van Dudoks meesterwerk.
Net als in Hilversum kreeg het gebouw een geraamte van gewapend beton, met bakstenen binnenwerk en bekleding. Het hoofdgebouw bevat onder meer een feestzaal, trouwzaal, raadzaal, vergaderzaal en administratieve ruimten. Een bijna losstaand deel met ronde kopse kant bood plaats aan een postkantoor.
Lof en kritiek
Het raadhuis oogstte veel lof. Het invloedrijke tijdschrift La Construction Moderne wijdde er in maart 1936 een groot artikel aan. Architect Jean Favier prees het gebouw, maar vond het tegelijk jammer dat deze geslaagde architectuur niet sterker in de Franse traditie stond.
Ook binnen werd veel aandacht besteed aan decoratie, met glas-in-loodramen, een groot fresco in de feestzaal en houten lambriseringen. Favier merkte fijntjes op dat wie, zoals “Dudock”, met kale muren een krachtig decoratief effect wil bereiken, wel uitzonderlijk vakmanschap nodig heeft. Frankrijk moest daarin nog oefenen, vond hij.
Tussen 2016 en 2020 werd het raadhuis voor 15 miljoen euro gerestaureerd. Sinds 2002 heeft het monumentenstatus.
Bronnen:
Huisman, Jaap, ‘De geest van Dudok’, Baksteen (2006) 48, pp. 18-23.
Jean Favier, L’hôtel de Ville de Cachan, La Construction Moderne maart 1936.
A&M Architecture, Hotel de Ville de Cachan. Intervention contemporaire sur un monument historique renovation et aménagements intérieurs.
Ville de Cachan, L'Hôtel de ville.
