Erasmushuis, Rotterdam (1938-1939)
Met 44 meter hoogte was Dudoks Erasmushuis direct na de bouw in 1939 enkele meters hoger dan het beroemde Witte Huis, de eerste wolkenkrabber van Rotterdam. De Maasbode noemde het gebouw dan ook van “een symbool van de toekomst”. De Coolsingel moest in de jaren dertig een toonbeeld worden van moderne en zakelijke architectuur, waaraan Dudok al had bijgedragen met zijn uiterst moderne Bijenkorf aan het Van Hogendorpplein, op de kop van de Coolsingel.
Het uitbreken van de oorlog en het bombardement van 14 mei 1940 maakten aan de grootse plannen van de gemeente een voorlopig einde. Wonder boven wonder overleefde het Erasmushuis het bombardement, net als de Bijenkorf, die midden jaren vijftig alsnog werd afgebroken.
Het Erasmushuis staat nog steeds overeind, al is het inmiddels aardig opgeslokt door de vele moderne wolkenkrabbers uit de huidige tijd. Het gebouw bestaat uit een twaalf verdiepingen tellende hoogbouw en een lager bouwdeel en fungeerde als visuele afsluiten van de Coolsingel.
Het lagere bouwdeel werd op hoge betonnen kolommen geplaatst om het zicht op het erachter gelegen zeventiende eeuwse Schielandhuis niet te ontnemen. Alle bouwdelen hebben een plat dak. Het gebouw heeft een betonskelet bekleed met wit geglazuurde baksteen boven een zwart marmeren plint. Oorspronkelijk waren alle vensters gevat in dunne stalen profielen.
De Hollandsche Bankunie huurde het gebouw direct na de oplevering en kocht het pand in de jaren zestig. Vanwege de drieletterige lichtreclame op het dak stond het gebouw ook bekend als het HBU-gebouw.
In 1986 werd op de begane grond aan de Coolsingel een zwartgekleurde halfronde uitbouw naar ontwerp van B. Kraaijvanger gerealiseerd. In 1987 zijn de stalen raamkozijnen wegens roestvorming vervangen door aluminium en is het enkel glas vervangen door spiegelruiten.
Beide veranderingen hebben volgens Dudokkenner Van Bergeijk het karakter van het oorspronkelijke gebouw aangetast. In 2013 verloor het gebouw zijn bankfunctie. Sinds 2015 worden kantoorruimtes in het pand verhuurd en bevat de begane grond een horecagelegenheid.
Het gebouw is in 2000 aangewezen als rijksmonument.
